داشتم تو نوشته های وبلاگ میگشتم دیدم درست به تاریخ یکسال پیش در چنین روزی یه پست دارم با عنوان زندگی چیست. که توش فقط یه علامت سؤال گذاشتم.

هنوزم همونم.

من الآن دلم شکسته.

آدما فکر می کنن وقتی یکی می خنده لابد دلش خیلی خوشه

شاید بعضیام بگن الکی خوشه

اما خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است.

خب من آخه چیکار کنم از دست تو؟

نه جون من بگو

خب آخه دوتا کلمه نوشتن واقعا اینقدر سخته؟

حالا می نویسی ؟

جون من

آره؟

وقتی  که من عاشق شدم            شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی تر شد و                      عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو                   نه آتشی و نه گلی

چیزی نمیدانم از این                     دیوانگی و عاقلی

چلم کردی

این روزها پر بود از اتفاقات تلخ و شیرین ٬ گس و ترش.

بدترینها و بهترینها  را داشتم

بعد خواهم گفت .

این روزها که نبودم ...

میخوام بنویسم اما از چی بنویسم؟

میخوام ننویسم اما از کی ننویسم؟

پس ...

امروز چند تا مطلب راجع به عشق سرازیر شد به ذهنم که نوشتم گوشه ی کتاب. کتاب شهید اول با شرح شهید ثانی. فکر کن٬ فقه و عشق !!! حیف که کتابم اینجا نیست و نه حافظه ام.

جمعه یکی از شهرستانهای اطراف افطاری دعوت بودیم. من و نوید و باباش. وقتی رسیدم که آفتاب داشت غروب می کرد. نارنگ نور و درختان برگ و آبی فراز و p در آسمان. p ای که کم کم o خواهد شد٬ q خواهد شد و بعد دیگر هیچ. دوباره اشک٬ بعد از مدتها.

و آرزو کردم ٬ آرزو که بمیرم پیش از پایان رمضان. اگر بمیرم برای همیشه کنار همه چیزم خواهم بود٬ کنار عشقم.

همه جا٬ و نه ترسی خواهد بود و نه دوری ای.

و یار دوستانم خواهم بود همه جا٬ و در کنارشان. و کمکشان خواهم کرد که نه برشان ظلم شود و نه ظلم کنند به خود یا دیگری.

خدایا آماده ام.

کرکه گور یه فیلسوف دانمارکیه که من کاملا اتفاقی راجع بهش خوندم.

شباهتهای خیلی زیادی بین من و اون هست. یه گوشش رو می نویسم و بقیش رو اگه خواستی از لینک زیرش برو بخون.

دانشجوی الهیات می شود اما زندگی بی بند و باری دارد.کرکه گور درس نمی خواند و به جای درس کتاب های ادبی و فلسفی می خواند.

من برای اینکه بتوانم او را تا ابد دوست داشته باشم باید با او قطع رابطه کنم.

این هم ادامه مطلب.

امشب نیمه شعبان است و دل بی قرار برای صلح جهانی ٬ برای جمال مطلق عقل ٬ برای انسانیت ٬ برای روزی که انسانها درخت را بفهمند ٬ گل را نچینند ٬ آبشار را زندگی کنند ٬ زیبایی را بپرستند.

تنگ است تُنگ دلم از برای ماهیها                   خدا خدا برسان آب پاک دریا را

فسرد ماهی قلبم کبود گشت و خجول             وفا کنون بنما وعده های فردا را

مرا نه تاب طریق است و نه توان عتاب              رها مکن تو مسلمان بی مسما را

تمام عمر امیدم کنون میانه ی قبر                    رها نما دل از این کثرت من و ما را

نیامدی و بمردم بیا که زنده شوم                     جهان بمرد کنون زنده کن مهیّا را

امروز پیش جمعیتی بودم

ذکر بعد از نماز ۱۰۰ مرتبه غلط کردم

و تو مرا بشکستی

و توبه من بشکستم

امروز سفید سفید بودم

در خیابانها

سلام حاج آقا

سلام عزیز دلم

فقط از خدا تو را میخواهم.