زندگی تحفه سرخیست از آنسوی خدا که در آن قلب سپیدی پیداست و به ما میگوید بنگر منرا خوب که دلم هدیه زیبای خداست و سفید است سپید کاش قلب همۀ انسانها همچو یاقوت دلش پیدا بود و در او میدیدی آنچه میسوزاند و آنچه میسوزانی تو کنون گوش بدار این پیامیست ز اعماق زمین این سخنهاست ز رگهای حیات این نسیمیست ز سوی سهراب این امیدیست به یک عشق لطیف این همان های دهان من و توست این همان اشک روان تو و ماست کاش قلب همۀ انسانها چون دل سرخ انار همچو یاقوت دلش پیدا بود
-------------------------------------
ترمینال ٬ ۱۴ ٬ نیمکت
راستی روی خاطراتمان را با سیاهی میپوشانند
جای قدمهایمان را |